Dziennikarze kontra blogerzy – kto kogo wygryzie, kto jest bardziej profesjonalny, kto jest bardziej popularny, kto ma jakie prawa. Dyskusja, która wraca jak bumerang. Spór, w którym żadna ze stron nie ma racji, a obie popełniają błędy.
Z jednej strony mamy zawodowych dziennikarzy. Konkretnie – tych z nich, którzy nie bardzo rozumieją sposób działania internetu, a blogerów traktują jak jakieś dzieciaki, które śmią się z nimi porównywać albo z nimi konkurować. Po drugiej stronie: blogerzy i “dziennikarze obywatelscy”. Ci drudzy mają więcej wspólnego z blogerami, niż z zawodowymi dziennikarzami – wbrew nazwie. W tych grupach często znajdują się osoby, które przeginają w drugą stronę. Uważają, że dziennikarze się już “skończyli”, że sami są lepsi od nich, że wykształcenie nie ma znaczenia.
Rozwiązanie? Obie te grupy powinny… żyć obok siebie. Żadna bowiem sama sobie nie poradzi. Blogerzy nie poradzą sobie, bo w dużej części korzystają z materiałów dostarczonych przez dziennikarzy – sami nie mają możliwości prowadzenia śledztw, korzystania z agencji fotograficznych, nie mają za plecami redakcji etc. A dziennikarze? Często to właśnie “oddolne” informacje od blogerów stają się podstawą niusa. Sami w dużej części nie rozumieją internetu, więc trudno by im było efektywnie z niego korzystać, gdyby pewnych rzeczy nie podawano im jak na tacy.
Czy bloger może się nazywać dziennikarzem? Nie, ale raczej ze względów językowych. “Dziennikarzem” nazywamy dziennikarza zawodowego, a bloger może być najwyżej “dziennikarzem obywatelskim”. Przy czym nie oznacza to wcale, że jest “podgatunkiem” dziennikarza – termin pochodzi raczej od pewnego podobieństwa tych dwóch zajęć. Ale tak, jak dziennikarz wrzucający swoje teksty na redakcyjny blog (copy-paste) nie powinien się przedstawiać jako bloger, tak bloger nie powinien samozwańczo mówić o sobie, że jest dziennikarzem (co innego “obywatelskim”).
(foto)
